Μέρος 1ο Κεφάλαιο 17ο

by giorgosstogias

«Εμείς δεν μπορούμε πια να πούμε τη λέξη Τουρκοκρατία, χωρίς να μας κατηγορήσουν ότι είμαστε εθνικιστές. Πρέπει να το λέμε σικάτα “Οθωμανική Αυτοκρατορία” όπως λέγαμε “Άκρον Ίλιον Κρυστάλ”».
Ο κονφερασιέ κυβερνήτης έπαιξε αδελφίστικα τις δυο εκφράσεις, και το αμφιθέατρο αντήχησε αυτόματα από τα γέλια λες και βγήκε ο Καρακατσάνης στην Επίδαυρο. Ο Βασίλης, η Ντίνα, η Μαρία Νεφέλη και ο Παναγιώτης ήταν από τους λιγοστούς που δεν ακολούθησαν το ρεύμα, την παράλυση κάθε αντίστασης από ένα καραγκιοζιλίκι.

Στο 17ο κεφάλαιο, η Ντίνα παρακολουθεί – για πρώτη φορά στο εαρινό εξάμηνο-  ένα ολόκληρο μάθημα στη Σχολή της. Καθώς κάνει την παρουσία της αισθητή, το πρόγραμμα κριτικού διαλόγου  του φιλελεύθερου καθηγητή της υφίσταται μια απρόβλεπτη αναπροσαρμογή. Η από μέρους της έντονη αμφισβήτηση των κληρονομημένων προνομίων μιας μικρής ομάδας συμφοιτητών της θα λειτουργήσει ως καταλύτης για την ελεύθερη έκφραση πολιτικών ιδεών από την – συνήθως αμέτοχη στο διάλογο- πλειονότητα.

 

Advertisements