Κεφάλαιο 18ο

by giorgosstogias

Όλες αυτές οι περιδιαβάσεις στο χτες δεν φαίνεται να έκαναν καλό στον Μίκη. Η ένταση που του προκαλούσε η εξιστόρηση χα­μένων ψευδαισθήσεων τον έκανε μεν πιο ανθρώπινο αλλά τον κα­τέβαλλε, τόσο που έδειχνε αποκρουστικός. Παρέλαβε στη συνέχεια τον Νικήτα, τον πιο επιτυχημένο σήμερα από τους τότε κοινούς γνωστούς. «Υπάρχει πιο ζωντανό παράδειγμα ότι μας κυβερνάνε φελλοί από τον Νικήτα; Όταν τον βλέπω στις ειδήσεις να μου κάνει αναλύσεις τον πλακώνω στις μούντζες. Μου αρέσει που θεωρείται από πολλούς σοβαρός δημοσιογράφος, εγώ τον ακούω που πετάει τις μεγαλύτερες νεοφιλελεύθερες χοντράδες με περιτύλιγμα κοινής λογικής και θέλω να τον πιάσω και να του ρίξω μια φάπα και να του πω, πού ‘σαι ρε Νικητάκο, θυμάσαι τι κράξιμο είχες φάει, πρέπει να έτσουξε, δεν εξηγείται αλλιώς η εμμονή σου με την “εξυγίανση” των Πανεπιστημίων. Ρε Αντώνη, άσε εμένα κι εσένα, σκέψου τι μυαλά κυκλοφορούσαν, πώς γίνεται όλοι αυτοί να ποδοπατήθηκαν και να βγήκε από πάνω τους η μετριότητα που τον είχαμε για δούλεμα;»
«Δινόταν απόλυτα σε ό,τι έκανε, δεν έχανε το χρόνο του και δεν είχε κόμπλεξ».
«Μπορεί, αλλά αυτό δεν αλλάζει σε τίποτα ότι ήταν στόκος! Γά­μησέ με και εσύ, ρε Αντώνη, που θα μου το παίξεις κριτής λες και ζούμε μέσα στη δικαιοσύνη.Υπάρχει ένα σημείο στο οποίο η γραμμή έσπασε, κι ό,τι και να κάνεις δεν τη ξανακολλάς…»

Στο 18ο κεφάλαιο, ο Αντώνης συναντά  τον διαχρονικά «τρίτο άνθρωπο» στη σχέση του με τη Μαρία.  Ο Μίκης, σε μια άλλη εποχή βασιλιάς της ζωής, θα αναγκαστεί να διακόψει τους μονολόγους  περί του εργοδότη του, την  «κρίση τους» και το μετέπειτα βίο των πάλαι ποτέ συμφοιτητών τους, για να απαντήσει στα βασανιστικά ερωτήματα του Αντώνη σχετικά με γεγονότα που συνέβησαν είκοσι και βάλε χρόνια πριν.

 

Advertisements