Εικόνα Δεύτερο μέρος Κεφάλαιο 1

by giorgosstogias

sidira nioti (1)

Πολλοί από τους φοιτητές που γυρίσανε στο Ρέθυμνο μετά τις πασχαλινές διακοπές ξαναβρήκαν με ανακούφιση τη ρουτίνα που είχαν αφήσει. Η συγκατοίκηση με τους γονείς τους ήταν μαρτύριο (που επιτεινόταν όσο μεγάλωνε το έτος στο οποίο φοιτούσαν). Κι όμως, για τον μπαμπά τους και τη μαμά τους ήταν ακόμη παιδιά. Γιατί δηλαδή, τι είχε αλλάξει; Τους έπλεναν, τους τάιζαν, τους χαρτζιλίκωναν άμα ήθελαν να βγουν έξω, όλα ίδια όπως τότε που πήγαιναν στο Λύκειο. Τώρα, αν έλεγαν καμιά κουβέντα παραπάνω (τους έβγαζαν δηλαδή τη ψυχή στο πρήξιμο και την γκρίνια) ήταν γιατί νοιαζόντουσαν. Μαζί με το φαγητό σέρβιραν και ενοχές «μην αντιμιλάς στον πατέρα σου και τον συγχύζεις, την επόμενη φορά θα είναι καρδιακό, μου το είπε ο γιατρός, αλλά εσύ δεν τον είδες πώς ήτανε, εσύ καλά την έχεις, εγώ τα πέρασα που έλεγα θα μου ξεψυχήσει στα χέρια μου, φάε και σαλάτα, όχι μόνο κρέας». Έτσι, παρότι Δευτέρα, τα μαγαζιά ήταν γεμάτα σαν να τελείωνε η εβδομάδα. Την εορταστική ατμόσφαιρα για την επανακτηθείσα ελευθερία, υπερέβαλλαν μέχρι ανοησίας τα ξεφωνητά χαράς των φοιτητών που συναντούσαν ξανά τις παρέες τους κάνοντας λες και είχαν να ειδωθούνε δέκα χρόνια.

Advertisements