Concerto – Εικόνα για το 7ο κεφάλαιο του δεύτερου μέρους

by giorgosstogias

concerto (1)

Δεν θα μπορούσε ποτέ να νιώσει έτσι σε μια πορεία, το ήξερε. Ήταν αυτό κάποιο είδος αναπηρίας; Ήταν σίγουρη πως αυτή τη στιγμή μοιραζόταν παρόμοια εμπειρία με όσους ήταν εκεί, τουλάχιστον σε μεγάλο βαθμό. Την ίδια εντύπωση είχε μερικές φορές και στο θέατρο, όταν έβλεπε μια πολύ καλή παράσταση. Σαν το κοινό να γινόταν ένα και πολλά μαζί. Στιγμές σαν αυτές είχαν πολιτική σημασία; Υπήρχε κάτι να ενώνει πολιτικά τους συμμετέχοντες ή η όλη εμπειρία εξαρτιόταν από το θέαμα και τελείωνε με το που οι θεατές έβγαιναν ξανά στο δρόμο; Η Ντίνα ήταν εντελώς μόνη της ή τελικά ανήκε σε κάποια μειοψηφία και μάλιστα φωτισμένη; Από πού αντλούσε αυτή τη συνεχώς επανερχόμενη μεγάλη ιδέα για τον εαυτό της; Πώς θα μπορούσε να την αποδείξει; Γενικώς, τι θα μπορούσε να κάνει; Τι θα μπορούσε να κάνει;

Advertisements