Endless summer fade out

by giorgosstogias

«Για τους άντρες τα κάνεις. Για να τους εντυπωσιάσεις», ήταν η γνώμη της Μαρίας Νεφέλης.
«Όχι, τα κάνω για τον Θεό που με παρακολουθεί, για να μη βαριέται».
«Είναι κι αυτός άντρας;» τη ρώτησε η Δώρα κάνοντας πνεύμα.
«Μάλλον, δεν το είχα σκεφτεί».
«Δεν είναι χάλια να είσαι μια φαντασίωση;» την εξέτασε η Μαρία Νεφέλη με όλη τη σιγουριά της θέσης της.
«Είμαι η φαντασίωση μιας φαντασίωσης. Νόμιζα ότι με το θέατρο θα μπορούσα να ξεφύγω, να πιάσω το είδωλό μου».
«Μιλάς σοβαρά; Με εκείνο το έργο;»
«Δεν ήρθες να το δεις».
«Θα ερχόμουν στην παράσταση. Hello, άκου μόνο τον τίτλο του, τον πρόσεξες ποτέ; Κρίμα που είναι πόρνη! Υπάρχει μεγαλύτερη και πιο επίμονη στον χρόνο αντρική φαντασίωση; Δεν επέλεξε τυχαία ο σκηνοθέτης αυτό το κείμενο, κολλάει απόλυτα με ό,τι μου είπες».
«Γίνεσαι φανατική τώρα, δεν έπρεπε να στο πω. Δεν μπορείς να κρίνεις την πραγματικότητα και την τέχνη με τα ίδια κριτήρια»
«Δε λέω αυτό, η φαντασία πρέπει να είναι ελεύθερη αλλιώς πεθαίνει, όμως δεν μπορώ να δεχτώ ότι είναι τέχνη κάτι που σε κάνει χειρότερο άνθρωπο».
«Τι θα πει χειρότερος άνθρωπος, είναι εντελώς σχετικό».
«Το καταλαβαίνει κι ο ίδιος, το καταλαβαίνουν κι οι γύρω του».
«Με αυτή τη λογική δε θα υπήρχε τέχνη, εσένα όμως δε θα σε πείραζε τόσο πολύ».
«Με αδικείς. Το μόνο που λέω είναι ότι δεν μπορεί να έχει την πρωτοκαθεδρία».

Advertisements