ΤΟ ΕΑΡΙΝΟ ΕΞΑΜΗΝΟ ΕΝΟΣ ΚΟΡΙΤΣΙΟΥ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΑ ΑΛΛΑ

by giorgosstogias

Η Μαριαλένα Σεμιτέκολου διαβάζει το Εαρινό μέσα από την προσωπική της φοιτητική ρεθυμνιακή εμπειρία, και γράφει για αυτό συνδυάζοντας τα επιστημονικά της εργαλεία ως ψυχολόγου με το λογοτεχνικό της αισθητήριο.

BOOKSTAND

ΓΣ

Γιώργος Στόγιας, Εαρινό εξάμηνο, μυθιστόρημα, εκδ. Απόπειρα, 2013

Η Ντίνα είναι είκοσι χρονών, όμορφη, έξυπνη και αναθρεμμένη σε ένα επιτρεπτικό, «laissez faire» περιβάλλον. Δεν τη χωρούν τα ρούχα της. Ούτε το Ρέθυμνο, όπου σπουδάζει, αλλά ούτε κι η Αθήνα από όπου προέρχεται. Για την ακρίβεια, δε χωρά πουθενά: είναι «a girl bigger than others», που έλεγε ο Morrissey.

Άραγε η Ντίνα έχει ενημερότητα της κατάστασής της; Είναι «στα κόκκινα» από ανάγκη ή από πόζα; Η αλαζονεία της και ο εγωκεντρισμός της είναι δείγματα εσωτερικής «πείνας» ή εκφάνσεις μιας «υπαγορευμένης» ιδιοτροπίας; Στο πρώτο μέρος του μυθιστορήματος, η Ντίνα είναι ανυπόφορη, αντιπαθητική. Ο αναγνώστης  δύσκολα μπορεί να ταυτιστεί μαζί της. Η πρωταγωνίστρια βγάζει τη γλώσσα με αυθάδεια, σαν να επικαιροποιεί το φθαρμένο logo των Rolling Stones. «Αν είναι να συνεχίσεις την ανάγνωση, κάτσε και σκάσε», μοιάζει να λέει, «αλλιώς δίνε του».  Με την Ντίνα δεν υπάρχει χώρος για συμπρωταγωνιστές. Αναγνώστες και δευτερεύοντες…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.222 επιπλέον λέξεις

Advertisements