Press

Ο Δημήτρης Κάζης στο Mic Music Portal:

Ο Γιώργος Στόγιας είναι ένας από τους λόγους που ευγνωμονώ το facebook. Παιδί (λέμε τώρα…) της γενιάς μου, με τα ίδια ακούσματα, περίπου τα ίδια βιώματα, σίγουρα τις ίδιες ανησυχίες και (με τις απαραίτητες διαφορές για να δίνουν ενδιαφέρον) παρόμοια νοοτροπία και φιλοσοφία ζωής, το πιθανότερο ήταν να  μην είχαμε γνωριστεί ποτέ. Γνωριστήκαμε στο facebook χώνοντάς τα ο ένας στον άλλο εξαιτίας των διαφορών που λέγαμε, αλλά γρήγορα καταλάβαμε ότι αυτά που μας ενώνουν είναι περισσότερα (πολύ περισσότερα από τις μητροπανοειδείς φαλάκρες μας). Μας έστειλε μάλιστα και ένα παλιότερο κείμενό του για το mic   που μας άρεσε και το δημοσιεύσαμε   εδώ.

Ο Γιώργος σε λίγες μέρες ξεκινάει ένα φιλόδοξο εγχείρημα. Δημοσιεύει σε συνέχειες το μυθιστόρημα που «Εαρινό εξάμηνο» που έγραψε, έδωσε σε φίλους (εγώ δεν είμαι ανάμεσά τους μια που η γνωριμία μας   είναι πρόσφατη) να διαβάσουν, αλλά δεν κατάφερε να βρει εκδότη να το δημοσιεύσει. Είμαι σίγουρος ότι θα με αρέσει και θα βρω πολλά να ταυτιστώ, έστω κι αν δεν έκανα φοιτητής σε μικρή πόλη.  Καλή επιτυχία Γιώργο!

10/02/2012           http://www.mic.gr/news.asp?id=38690

Η Μερόπη Μωυσέως στο «Παράθυρο» της εφημερίδας «Πολίτης»:

Θα υπάρχει πάντα μια ειρωνική διάθεση της ιστορίας να στριφογυρίζει, ακόμη και για πράγματα μικρά κι ανυπολόγιστα.

Από πολύ παλιά, απ’ την αρχή σχεδόν της τυπογραφίας, η σχέση λογοτέχνη -εντύπου ήταν άρρηκτη. Είτε σε επίπεδο δημοσιογραφικό ή λογοτεχνικό. Μυθιστορήματα που σήμερα αποτελούν παγκόσμια παρακαταθήκη των συγγραφέων τους είχαν αρχικά δημοσιευτεί -σαν ‘επεισόδια’- σε εφημερίδες [και αποδείχθηκαν ιδιαίτερα επιτυχημένα όσα μυθιστορήματα ανταποκρίνονταν στις προσδοκίες των μαζών]. Κατά καιρούς θυμάμαι αυτήν τη συνθήκη, όταν συνειδητοποιώ πως οι συγγραφείς στην Κύπρο κρατούν -σε μεγάλο βαθμό- τις αποστάσεις τους. Τη θυμήθηκα ξανά αυτές τις μέρες όταν διάβασα την απόφαση του Γιώργου Στόγια να δημοσιεύσει σε συνέχειες από αύριο και κάθε Δευτέρα και Παρασκευή το μυθιστόρημά του με τίτλο “Εαρινό Εξάμηνο”, στο μπλογκ του. Όπως ο ίδιος εξηγεί: “Δεν το έκανα επί τούτω. Όταν το έγραφα το φανταζόμουν σα βιβλίο. Όταν τελείωσα, το έστειλα διαδοχικά σε τρεις μεγάλους εκδοτικούς οίκους κι έναν μικρό. Έτσι πέρασαν έξι μήνες. Βαρέθηκα τη διαδικασία, έχω κι άλλες δουλειές. Θέλω να διαβαστεί αυτό που έφτιαξα? ήδη ότι το έκαναν οι φίλοι και το συζητήσαμε ήταν ασύλληπτη χαρά. Μακάρι να μπορούσα να φωτοτυπήσω ένα αντίτυπο σε όποιον θα το ήθελε. Πάντα όμως υπάρχει κι άλλος τρόπος. Έτσι γλιτώνουμε και το χαρτί”.

Ο Γιώργος Στόγιας παίζει με την ιστορία σε δύο επίπεδα: προχωρεί ένα βήμα μπροστά, ακυρώνει τη διαδικασία της έκδοσης και -σύμφωνος με τους καιρούς- κοινοποιεί στο διαδίκτυο το μυθιστόρημά του. Επιστρέφει όμως παράλληλα σε μια πρακτική που σήμερα μοιάζει ασύλληπτη: μυθιστόρημα σε συνέχειες [αν και, το 2002 η Guardian δημοσίευσε σε 18 συνέχειες ένα μέρος του μυθιστορήματος του Michel Faber «Το άλικο και το λευκό»? το μυθιστόρημα διαδραματίζεται στον 19ο αιώνα και η βρετανική εφημερίδα το δημοσίευε με τον ίδιο τρόπο που θα συνέβαινε την εποχή εκείνη]. Επανέρχεται η συζήτηση για το μέσο και το μήνυμα; Μπα, κάπου εδώ μάλλον ολοκληρώνεται. Να πάει το μήνυμα, κι όπως θέλει ας πάει.

15/02/12         http://www.parathyro.com/?p=8416

“Εαρινό Εξάμηνο”: Ένα σύγχρονο μυθιστόρημα που διαδραματίζεται στο Ρέθυμνο»

Με μεγάλο ενδιαφέρον υποδεχτήκαμε την είδηση ότι το Ρέθυμνο …πρωταγωνιστεί σε ένα νέο μυθιστόρημα. Το «Εαρινό Εξάμηνο» ήδη συζητιέται πολύ, τόσο για τον πρωτότυπο τρόπο έκδοσης (ηλεκτρονική αυτοέκδοση) όσο και για το αξιόλογο περιεχόμενό του.

Μέσα στις σελίδες του παρελαύνουν με το όνομά τους οι δρόμοι στους οποίους περπατάμε καθημερινά. Οι χαρακτήρες του έργου είναι τόσο ζωντανοί που ο εξοικειωμένος με την πόλη αναγνώστης θα περιμένει να τους συναντήσει στην βραδινή του έξοδο.

Το άκουσμα του ονόματος του συγγραφέα, του Γιώργου Στόγια, θα ξυπνήσει πολλές μνήμες σε Ρεθυμνιώτες που αγαπάνε το θέατρο και είχαν επαφή με τους φοιτητές κατά τη δεκαετία του ’90. Ο Στόγιας είχε διατελέσει παραγωγός στον Team Fm, πρώτος dj του Figaro, και το σημαντικότερο, ιδρυτικό μέλος και σκηνοθέτης της θεατρικής ομάδας De Gustimus. Μεταξύ παραστάσεων σε Ρέθυμνο, Χανιά, Ηράκλειο και Αθήνα, οι De Gustimus ήταν ίσως η πρώτη ομάδα που έπαιξε ολοκληρωμένες θεατρικές παράστασεις σε μπαρ (στο Σεσίλια και το Μετρόπολις αντίστοιχα), πολύ προτού γίνει μόδα στην Αθήνα.

Πώς ο συγγραφέας μετουσιώνει το εμπειρικό του υλικό σε μυθιστόρημα; Μήπως εδώ ελλοχεύει ο κίνδυνος μιας καλυμμένης αυτοβιογραφίας; Όχι, ο Στόγιας δεν διάλεξε τον εύκολο δρόμο της νοσταλγίας και της μυθοποίησης. Τοποθετώντας τη δράση στα 2009, πολύ μετά τη δική του παραμονή στην πόλη, και διαλέγοντας να κάνει την κεντρική ηρωίδα γυναικείου φύλου, βάζει δυο όρους που τον βοηθούν να κρατήσει αποστάσεις ασφαλείας από τη δική του στενά υποκειμενική ματιά.

Έτσι, το Ρέθυμνο παρουσιάζεται ρεαλιστικά. Ως ένα σημείο όμως. Από εκεί και πέρα, θα αποτελέσει το σκηνικό μέσα στο οποίο ο συγγραφέας θα στήσει την αφήγησή του, προσθέτοντας με τη φαντασία του όποια στοιχεία θεωρεί αναγκαία (π.χ. τη βίαια διαμάχη μετάξύ ακροδεξιών και αριστερών ομάδων). Ο Στόγιας θα μιλήσει για μια νεότητα πάντα απρόσιτη, για την ιδιότητα του φοιτητή ως υπαρξιακή κατάσταση, για μια οικονομία και μια κοινωνία που όδευε προς την κρίση αμέριμνη ενώ οι ενδείξεις βοούσαν.

Καλή εξερεύνηση στον παράξενο και τρομακτικό κόσμο του μυθιστορήματος «Εαρινό Εξάμηνο».

29/02/12         http://rethemnos.gr/earino-examino-ena-sigchrono-mithistorima-pou-diadramatizete-sto-rethimno/

Ο Νικόλας Ζώης στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ:

@έλληνας λογοτέχνης.gr

Ασχολούνται με τη λογοτεχνία, τα έργα τους όμως δεν τα βρίσκεις στα βιβλιοπωλεία. Τα βρίσκεις σε blogs, social media και ιστοσελίδες, που ανοίγουν νέες προοπτικές στους επίδοξους έλληνες λογοτέχνες

«Μου πήρε σχεδόν έξι χρόνια να ολοκληρώσω το πρώτο μου μυθιστόρημα «Johnnie Society»», λέει ο καθηγητής Πληροφορικής Γιάννης Φαρσάρης που εργάζεται στο Ηράκλειο Κρήτης, αλλά διαθέτει το βιβλίο του σε όποιον κάνει κλικ στο johnnie-society.org. «Μερικές αποτυχημένες απόπειρες επαφής με εκδοτικούς οίκους απλώς μου επιβεβαίωσαν τις φήμες για τους πρωτοεμφανιζόμενους γραφιάδες. Ετσι, λόγω της εντατικής ενασχόλησής μου με το Διαδίκτυο, η απόφαση να το διαθέσω ελεύθερα σε ψηφιακή μορφή, ήταν προφανής. Και δεν το έχω μετανιώσει ούτε μια στιγμή, το αντίθετο μάλιστα», λέει και μάλλον αναφέρεται στα 32.000 downloads που σύμφωνα με τον τελευταίο προ ημερών έλεγχό του, έχουν τιμήσει το βιβλίο του εδώ και δυόμισι χρόνια.

Μια παρόμοια εξήγηση δίνει από την Κύπρο και ο εκπαιδευτικός και θεατρικός σκηνοθέτης Γιώργος Στόγιας. «Το «Εαρινό Εξάμηνο» το έγραφα αρκετό καιρό. Ήθελα να βγει προς τα έξω και χτύπησα την πόρτα σε 2-3 εκδοτικούς οίκους. Ηταν όμως ψυχοφθόρα διαδικασία, γεμάτη αναμονή, απογοήτευση. Εψαχνα τρόπο να μιλήσω στον αναγνώστη άμεσα», λέει μιλώντας για το earinoexamino.wordpress.com, το blog στο οποίο ανεβάζει από τον Φεβρουάριο το βιβλίο του. Σε συνέχειες, «γιατί έκρινα ότι ο όγκος του θα ήταν δυσανάλογα μεγάλος σε σχέση με τον ρυθμό του Διαδικτύου». Σήμερα κυκλοφορεί το πέμπτο από τα σαράντα κεφάλαια, και η ηλεκτρονική υπηρεσία issuu.com που του επιτρέπει να τα διαθέτει σε εύχρηστη μορφή, έχει καταγράψει οκτακόσιες αναγνώσεις του πρώτου κεφαλαίου. Γιατί όμως τέτοια επιμονή από τον ίδιο να διαβαστεί; «Το μυθιστόρημα διαδραματίζεται μετά τον Δεκέμβριο του 2008. Με ώθησε να γράψω η δυσκολία να συζητήσουμε για όσα συνέβησαν και πίστευα ότι φέτος θα ήταν μια χρονιά εξίσου έντονη. Επρεπε λοιπόν να υπάρχει μια συνέχεια από τη συγγραφή μέχρι την έκδοση. Δεν είχε νόημα να περιμένω δύο ή τρία χρόνια».

Εξίσου ανυπόμονη, για διαφορετικό ωστόσο λόγο, φαίνεται και η καθηγήτρια αγγλικών σε σχολείο της Αθήνας Νέβι Κανίνια, που συνοδεία παλιών ασπρόμαυρων φωτογραφιών αναρτά τα ποιήματά της (η ίδια δεν είναι σίγουρη για τον όρο) στο facebook. Κρίνοντας από τα «likes», κάθε ποίημά της διαβάζεται από 20-30 ανθρώπους, όχι απαραίτητα τους ίδιους. Εκείνη όμως λέει ότι αν και την ενδιαφέρει η γνώμη των αναγνωστών της, δεν έχει τον χρόνο ή τη ματαιοδοξία να ελέγχει κάθε τόσο τις επισκέψεις. Ετσι κι αλλιώς, από παλιά γράφει κάθε μέρα. «Αν δεν γράψω, θα αρρωστήσω. Κι έτσι, όταν πέρσι ανακάλυψα κουτιά με παλιές οικογενειακές φωτογραφίες, άρχισα αυτό το προσωπικό παιχνίδι. Ισως να φταίει που το Διαδίκτυο σου δίνει τη δυνατότητα να παίξεις με κείμενα και εικόνες, πάντως δεν σκέφτηκα να τα εκδώσω».

Και αυτοί είναι μόνο τρεις από τους επίδοξους συγγραφείς που κολυμπούν στον ωκεανό της λεγόμενης ανοιχτής, ηλεκτρονικής λογοτεχνίας, των ψηφιακών πεζών ή ποιημάτων δηλαδή, που αναρτώνται στο Διαδίκτυο δωρεάν. Και μάλιστα εδώ και αρκετό καιρό: «Τα ποσοτικά της στοιχεία δεν είναι προσδιορίσιμα», λέει ο Σωκράτης Καμπουρόπουλος από το Παρατηρητήριο Ψηφιακού Βιβλίου του ΕΚΕΒΙ, «όμως η ανοιχτή λογοτεχνία είναι μια ιστορία περίπου δέκα ετών. Η μορφή με τη σελιδοποίηση, τα κεφάλαια, τα εξώφυλλα, εμφανίζεται στην Ελλάδα γύρω στο 2008-09, λίγο πριν από τα εμπορικά e-books. Και οι λόγοι που ένας συγγραφέας μπορεί να αποφύγει να δοκιμαστεί στον παραδοσιακό δρόμο του εκδοτικού οίκου, είναι ένας αρνητικός και ένας θετικός: η δυσκολία να εκδοθείς σε χαρτί και η επικοινωνιακή δύναμη του Iντερνετ».

Λόγοι δηλαδή που μάλλον οδήγησαν στη δημιουργία ενός πλήθους ελληνικών ανοικτών βιβλιοθηκών και ηλεκτρονικών περιοδικών με διευθύνσεις όπως openbook.gr και onestory.gr (δημιουργίες του Φαρσάρη), booksinfo.gr, poema.gr, vakxikon.gr, poeticanet.com και poiein.gr. Λόγοι όμοιοι ή διαφορετικοί από εκείνους που ώθησαν καταξιωμένους συγγραφείς όπως τον Νίκο Δήμου, τον Μίμη Ανδρουλάκη, τη Νιόβη Λύρη ή τη Λεία Βιτάλη να διαθέσουν ελεύθερα στο Διαδίκτυο ορισμένα παλιότερα έργα τους και άλλους, σαν τον Κυριάκο Αθανασιάδη, να πρωτοδημοσιεύσουν δωρεάν και ψηφιακά το τελευταίο μυθιστόρημά τους.

Από το 1994 πάντως που ο Μπρους Στέρλινγκ διέθεσε ελεύθερα στο Διαδίκτυο το ήδη μπεστ σέλερ «The Hacker Crackdown», πολλοί δρόμοι έχουν ανοίξει για μερικούς ή έχουν κλείσει για κάποιους άλλους. «Σαφώς και πρέπει να υπάρχουν οι αμοιβές της πνευματικής δημιουργίας», τονίζει ο Γιάννης Φαρσάρης, «όμως οι νέες συνθήκες θα γεννήσουν νέα μοντέλα. Μια ματιά στα unbound.co.uk ή kickstarter.com δίνει μια εικόνα από το μέλλον», λέει και συμπληρώνει ότι «το πρόβλημα που έλυσε το Διαδίκτυο, είναι η διανομή. Οι δημιουργοί καθιστούν πλέον το έργο τους προσβάσιμο σε όλους, χωρίς να περάσουν από τα παραδοσιακά κανάλια έκδοσης και διανομής».

Ο Γιώργος Στόγιας από την άλλη, φωτίζει μια διαφορετική διάσταση: «Μια μέρα στο Μετρό, βλέπω μια κυρία που μπαίνει, κάθεται, βγάζει ένα βιβλίο από την τσάντα της και εκείνη τη στιγμή, η ίδια, το βιβλίο, ο χώρος, γίνονται ένα. Είχε τα επόμενα είκοσι λεπτά για να μείνει μόνη της με το αντικείμενο, να το κρατάει στο χέρι της, να το αγγίζει, να γυρίζει σελίδες, να βυθίζεται μέσα του. Κάτι τέτοιο, ο συγγραφέας της ανοιχτής, ηλεκτρονικής λογοτεχνίας, το χάνει».

http://www.tanea.gr/politismos/article/?aid=4698998 04/03/2012

Αντώνης Σκορδίλης: Το κρίσιμο «ΕΑΡΙΝΟ ΕΞΑΜΗΝΟ» του Γιώργου Στόγια

Στο μεταίχμιο δυό εποχών. Ελλάδα 2009, το βίαιο τέλος (της εποχής) των εύκολων προσδοκιών, η άξαφνη, απροειδοποίητη είσοδος στην περίοδο (τούνελ;) της κρίσης. Μιά νεαρή που φοιτεί το “τέλος της ευδαιμονίας” στην φιλοσοφική σχολή του Ρεθύμνου η πρωταγωνίστρια, καταναλώνει απεγνωσμένα τις τελευταίες εύκολες προσδοκίες συναισθανόμενη (;) το τέλος τους. Το “εαρινό εξάμηνο” του Γιώργου Στόγια (εκδόσεις ΑΠΟΠΕΙΡΑ) ακτινογραφεί την ελληνική νέα γενιά της μετάβασης – από τα “εύκολα” στα “δύσκολα” – με ενήλικα ρεαλισμό, μη αποφεύγοντας να αποκαλύψει ένα προς ένα τα “τυφλά” τραύματά της.

Το μυθιστόρημα του Γ. Στόγια διατρέχει το μεταίχμιο των εποχών μέσα σε 439 σελίδες που αφηγούνται με νεύρο και λεπτομέρεια την φοίτηση του τέλους της ευδαιμονίας στο εαρινό φοιτητικό εξάμηνο από 13 Φεβρουαρίου ως 11 Ιουνίου 2009. Ενα “κρίσιμο” άλμα τρισήμισι χρόνων – στις παραμονές Χριστουγέννων 2012 – δημιουργεί την πρέπουσα αποστασιοποίηση για την τελική ρεαλιστική γνωμοδότηση. Οπως κάθε έντιμη γνωμοδότηση που σέβεται την μοναδικότητά της (και το δικαίωμα πολλαπλών αναγνώσεων στους αποδέκτες της), έτσι και η τελική του Στόγια είναι περιεκτική, συμφραζόμενη, απόλυτα νοηματοδοτημένη από τα δεδομένα (γεγονότα και χαρακτήρες) που διηγηματικά την νομοτελούν. Εμμεση αλλά σαφής, υποδηλώνοντας μιά συγγραφική συνείδηση που αναγνωρίζει την (όποια) αλήθεια της γνώμης ως ζωτικό δικαίωμα του αναγνώστη, μετά το τέλος της ανάγνωσης, στα νοητά του κάθε μυθστορήματος καταληκτικά αποσιωπητικά. Τρεις και μοναδικές “γεμάτες” σελίδες (439 – 440 – 441) η τελική γνωμοδότηση, μοιάζει να θέλει να γυρίσει την αναγνωστική μνήμη πίσω στις 438 σελίδες διήγησης δεδομένων, να λειτουργήσει ως έναυσμα για δεύτερη (και τρίτη;) ανάγνωση ώστε να διεκδικήσει και η ίδια σε δεύτερο (και τρίτο;) επίπεδο να εκτιμηθεί. Η πιεστική ανάγκη εσώτερης σχέσης με τη νομοτέλεια του συγγραφέα; Πιθανώς. Το βέβαιον είναι ότι ο Γ. Στόγιας δεν “θέλει” να υποβάλλει αλλά να ενεργοποιήσει την γνώμη του αναγνώστη του, δεν του ζητά εντέλει τίποτε άλλο από το να αρνηθεί τις εύκολες βεβαιότητες…

Η άρνηση των εύκολων βεβαιοτήτων – με το μικροσκόπιο επιμελημένα εστιασμένο στην ελληνική νέα γενιά που φοιτεί το “τέλος της ευδαιμονίας” – είναι ο πλέον κρίσιμος λόγος που ορίζει ως επιβεβλημένη την ανάγνωση του διηγήματος του Στόγια (και) στην Κύπρο. Υπό την ζωτική προϋπόθεση (σύσταση παράλληλα προς υποψηφίους αναγνώστες), η διάχυτη κυπριακή παθογένεια που “θέλει” τους νέους ανθρώπους μεταλυκειακής ηλικίας κοινωνικά και υπαρξιακά αντληπτούς ως “μωρά”, τουλάχιστον διαρκούσης της πρώτης ανάγνωσης να παραμεριστεί. Ικανή και αναγκαία συνθήκη η τελευταία ώστε να υπάρξει και δεύτερη (ουσιωδέστερη) ίσως και τρίτη…

*Μουσική εμπνευσμένη από το μυθιστόρημα «Εαρινό Εξάμηνο»: Υπό τον τίτλο Spring Semester OST Electric Sound Continuum, όσοι φιλαναγνώστες επενδύσουν τον αναγνωστικό χρόνο τους στην «προχωρημένη» πρόταση του Γιώργου Στόγια θα μπορέσουν να απολαύσουν και το μουσικό της ισοδύναμο. Στίχοι και μουσική του Αντώνη Τσαγκάρη, ηχογραφήθηκε στη Λάρνακα την άνοιξη και το καλοκαίρι του 2012.

http://www.cybc.com.cy/prosvasi/index.php?option=com_k2&view=item&id=154%3A%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CF%81%CE%AF%CF%83%CE%B9%CE%BC%CE%BF-%CE%B5%CE%B1%CF%81%CE%B9%CE%BD%CE%BF-%CE%B5%CE%BE%CE%B1%CE%BC%CE%B7%CE%BD%CE%BF-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B3%CE%B9%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%85-%CF%83%CF%84%CF%8C%CE%B3%CE%B9%CE%B1&Itemid=50

Δημήτρης Φύσσας, Athens Voice, τεύχος Νοεμβρίου, σελ. 20:

Η πρώτη, εκκωφαντική εμφάνιση ενός νέου πεζογράφου. Μυθιστόρημα με ιδιότυπη αρχική εμφάνιση στο διαδίκτυο, που συνομιλεί με το θέατρο και τη μουσική (cd στην ορίτζιναλ έκδοση). Το ελληνικό πανεπιστήμιο όπως είναι αληθινά σήμερα, με μια αξέχαστη κεντρική ηρωίδα.»
http://www.facebook.com/l.php?u=http%3A%2F%2Fwww.athensvoice.gr%2Ffiles%2Fav%2Fpdf%2Fav_458.pdf&h=2AQGkprL0

Η Αίγλη Τούμπα στην  εφημερίδα «Πολίτης»

Εαρινό Εξάμηνο

03/02/2014

Γράφει η Αίγλη Τούμπα

8-ΒΙΒΛΙΟ

Γιώργος Στόγιας Εκδόσεις Απόπειρα 443 σελ.

Η πρώτη συνάντηση που είχα με τον Γιώργο Στόγια ήταν διαδικτυακή… όταν το περασμένο καλοκαίρι ζητούσε από τους διαδικτυακούς του φίλους βοήθεια για να φτιάξει μια λίστα με παιδικά βιβλία… Ανταποκρίθηκα στέλνοντάς του αρκετούς τίτλους που θεωρώ ότι έχουν πραγματικά κάτι να πουν στα παιδιά. Στο τέλος δημοσίευσε την τελική λίστα δικής του επιλογής που σε κάποια είχα πολύ διαφορετική άποψη αλλά ποτέ δεν του το είπα… τώρα εδώ θα το δει δημοσιευμένο!
Πριν μερικούς μήνες, πήρα ένα μήνυμα που με πληροφορούσε για την έκδοση του βιβλίου του… τις επόμενες μέρες συναντηθήκαμε, στα χέρια μου κρατούσα το βιβλίο. Δεν είναι ένα συνηθισμένο βιβλίο: καταρχήν συνοδεύεται από CD (!) όπου η μουσική είναι εμπνευσμένη από το ίδιο το μυθιστόρημα. Ύστερα, η εικονογράφηση του εξωφύλλου σε παραπέμπει σε ζωγραφιές που φτιάχναμε πάνω στα μπλοκάκια μας μαθητές στο σχολείο ή αργότερα φοιτητές, παρακολουθώντας μια ανιαρή διάλεξη!

Το βιβλίο άρχισε την πορεία του την άνοιξη του 2012 στον κυβερνοχώρο, όπου ο Γιώργος Στόγιας δημοσίευε τα γραφόμενά του ανά κεφάλαιο. Το βιβλίο ακολούθησε, με αλλαγές, προσθήκες και αφαιρέσεις, ύστερα από σχόλια που ευχαρίστως δέχτηκε από τους αναγνώστες των κειμένων στο διαδίκτυο. Στο «Εαρινό Εξάμηνο», το πρώτο του βιβλίο, μας μεταφέρει στον χώρο του πανεπιστημίου και σκιαγραφεί τα αδιέξοδα της ελληνικής νεολαίας και τα παραλειπόμενα μέσα στα ελληνικά πανεπιστήμια.

Εαρινό Εξάμηνο

Η εικοσάχρονη Ντίνα θα έπρεπε να είναι ευχαριστημένη με την ελευθερία κινήσεων που απολαμβάνει, αλλά όλα της φταίνε. Ο πατέρας της, η φοιτητική ζωή στο Ρέθυμνο, ο εαυτός της ο ίδιος. Νιώθοντας ότι οι καιροί αλλάζουν και οι μελλοντικές ευκαιρίες λιγοστεύουν, βιάζεται για άμεσες λύσεις. Ενώ η πολιτική επιτείνει τη σύγχυση, η τέχνη φαντάζει ως ο βασιλικός δρόμος για την ευτυχία. Στην παράσταση που οι άλλοι ονομάζουν πραγματικότητα, η Ντίνα θα πρωταγωνιστήσει με τη δική της εκδοχή της ροκ μυθολογίας. Ένα μικρό πρόβλημα: η σκηνοθεσία είναι εκτός ελέγχου.

Ο Γιώργος Στόγιας γράφει για τους αναγνώστες του «Π»

stoyias

Η αυθόρμητη απάντηση στο πώς προέκυψε το βιβλίο είναι ότι δεν θυμάμαι, χτυπούσα το πληκτρολόγιο για μήνες και έσβηνα σχεδιάσματα θεατρικών και διηγημάτων, μέχρι που ένας διάλογος γλύτωσε από τον Καιάδα και άρχισε να αναπτύσσεται. Κοιτάζοντας από το σήμερα προς τα πίσω, με την αναπόφευκτη εκλογίκευση που χαρακτηρίζει μια τέτοια απόπειρα, αυτό που προσπάθησα ήταν να φτιάξω μια θεατρική παράσταση που να διαρκεί στον χρόνο, ίσως ακριβώς γιατί ένιωθα να απομακρύνομαι από τη νεότητα εκείνη που κάνω κεντρικό θέμα του μυθιστορήματος. Αν κάτι πρέπει να ξεχωρίσω από εκείνη την εποχή [ξεκίνησα το μυθιστόρημα δυο μήνες μετά τον Δεκέμβρη του ’08] είναι η πρωτοφανής για τη γενιά μου ένταση της πολιτικής μισαλλοδοξίας που έβλεπα σε πολλά πρόσωπα, και πρώτα στο δικό μου. Η φωτιά [και το αίτημα του καψίματος των πάντων] ήταν πια κάτι αφάνταστα μεγαλύτερο από το ατομικό αισθητικό όραμα της νεότητάς μου, εξαπλωνόταν συλλογικά τους δρόμους της Αθήνας, στο όνομα ακριβώς της ίδιας αξίας. Ήθελα να φτιάξω ένα έργο που να κουβαλάει μέσα του την υπόσχεση, τη δυνατότητα αλλαγής, προσωπικής και κοινωνικής, με τη μεγαλύτερη δυνατή γνώση όλων όσων κάνουν ένα τέτοιο αίτημα να μοιάζει ανέφικτο.

Το Εαρινό Εξάμηνο πρωταγωνιστεί σε δύο εκδηλώσεις αυτήν τη βδομάδα:

Η πρώτη παρουσίασή του στην Κύπρο, μετά από σειρά παρουσιάσεων στην Ελλάδα, θα γίνει αύριο, Δευτέρα, στον χώρο εκδηλώσεων της εφημερίδας«Πολίτης», στην παλιά Λευκωσία.

Η εκδήλωση στον «Π» θα αποτελεί μια συζήτηση για το πανεπιστήμιο, την πολιτική, τη νεότητα και την Τέχνη, με αφετηρία το «Εαρινό Εξάμηνο».

Εισαγωγικές παρεμβάσεις:

* Κατερίνα Στεφάνου, επιμελήτρια εκδόσεων: «Ένα βιβλίο χωρίς κριτική»
* Μάγδα Ηγουμενίδου, διδάσκει φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Κύπρου: «Ποιος πάει γυρεύοντας;» (No tears for the creatures of the night)
* Γιάννης Ιωάννου, διεθνολόγος, δημοσιογράφος, μουσικοκριτικός: «Τα εξάμηνα που έχασα»

Συντονισμός: Γεωργία Χόπλαρου

+ Τη Δευτέρα 3 Φεβρουαρίου, στις 19:00, στην εφημερίδα «Πολίτης», Βασιλείου Βουλγαροκτόνου 8, εντός των τειχών. Ο Αντώνης Τσαγκάρης θα εκτελέσει ζωντανά δικές του συνθέσεις από το soundtrack του βιβλίου.

Μια δεύτερη εκδήλωση η οποία περιλαμβάνει την παρουσίαση του μυθιστορήματος του Γιώργου Στόγια θα πραγματοποιηθεί στη Λεμεσό την Τρίτη 11 Φεβρουαρίου.

Η εκδήλωση είναι τρίπτυχη, καθώς περιλαμβάνει παρουσίαση του βιβλίου, συζήτηση με αφετηρία το βιβλίο, και συναυλία.
Η συζήτηση θα πραγματοποιηθεί στις 19:00 στη Λεμεσό, στο Αμφιθέατρο Πεύκιος Γεωργιάδης, κτήριο Ανδρέας Θεμιστοκλέους, οδός Αθηνών.

Εισαγωγικές παρεμβάσεις:

* Μίμης Σοφοκλέους, Πανεπιστημιακός, επιστημονικός διευθυντής ιστορικού Αρχείου Λεμεσού: «Η κοινωνιολογία της καθημερινότητας»
* Γιάννης Παπαδάκης, Κοινωνικός Ανθρωπολόγος, Πανεπιστήμιο Κύπρου: «Μυθοπλαστικές Προκλήσεις: Εξιστορώντας μια Χαμένη Γενιά»
* Παύλος Παύλου, Ιστορικός: «Ενδιάμεσος χρόνος, Μυθιστόρημα: Ημιτελής υπόσχεση που αξίζει τον κόπο»
Συντονισμός: Αντώνης Σκορδίλης, δημοσιογράφος

+ Μετά τη συζήτηση, θα πραγματοποιηθεί συναυλία στις 21:30 στο Library Cafe Bar (Θέμιδος 1, τηλ. 25361362), όπου ο Αντώνης Τσαγκάρης θα εκτελέσει ζωντανά δικές του συνθέσεις από το soundtrack του βιβλίου και ο συγγραφέας θα επιλέξει μουσικές.