Εαρινο Εξαμηνο

Μυθιστόρημα του Γιώργου Στόγια

Tag: Soundtrack

Spring Semester O.S.T

Και τώρα… ένα δώρο για τις αναγνώστριες και τους αναγνώστες του Εαρινού! Κατεβάστε, κάψτε σε ένα cd, εκτυπώστε τα covers, και απολαύστε την πρωτότυπη μουσική που έγραψε ο Αντώνης Τσαγκάρης (aka Electric Sound Continuum) για το μυθιστόρημα.

Ακολουθήστε το  λινκ στο Bandcamp και επιλέξτε να αγοράσετε (buy) τα αρχεία. Όταν σας ζητηθεί να θέσετε εσείς την τιμή που δίνετε, συμπληρώστε το πεδίο με τον αριθμό 0 (μηδέν). Στη συνέχεια θα μπορέσετε να κατεβάσετε τον δίσκο δωρεάν σε ό,τι format επιθυμείτε. Τα covers συμπεριλαμβάνονται.

Το Spring Semester O.S.T. θα διατίθεται ελεύθερα στο διαδίκτυο μέχρι τις 30/09/12.

Ενδείκνυται για χαμηλής ταχύτητας οδήγημα σε παραλιακό δρόμο, όλες τις ώρες της ημέρας και της νύχτας.
Καλή ακρόαση!

Endless summer fade out

«Για τους άντρες τα κάνεις. Για να τους εντυπωσιάσεις», ήταν η γνώμη της Μαρίας Νεφέλης.
«Όχι, τα κάνω για τον Θεό που με παρακολουθεί, για να μη βαριέται».
«Είναι κι αυτός άντρας;» τη ρώτησε η Δώρα κάνοντας πνεύμα.
«Μάλλον, δεν το είχα σκεφτεί».
«Δεν είναι χάλια να είσαι μια φαντασίωση;» την εξέτασε η Μαρία Νεφέλη με όλη τη σιγουριά της θέσης της.
«Είμαι η φαντασίωση μιας φαντασίωσης. Νόμιζα ότι με το θέατρο θα μπορούσα να ξεφύγω, να πιάσω το είδωλό μου».
«Μιλάς σοβαρά; Με εκείνο το έργο;»
«Δεν ήρθες να το δεις».
«Θα ερχόμουν στην παράσταση. Hello, άκου μόνο τον τίτλο του, τον πρόσεξες ποτέ; Κρίμα που είναι πόρνη! Υπάρχει μεγαλύτερη και πιο επίμονη στον χρόνο αντρική φαντασίωση; Δεν επέλεξε τυχαία ο σκηνοθέτης αυτό το κείμενο, κολλάει απόλυτα με ό,τι μου είπες».
«Γίνεσαι φανατική τώρα, δεν έπρεπε να στο πω. Δεν μπορείς να κρίνεις την πραγματικότητα και την τέχνη με τα ίδια κριτήρια»
«Δε λέω αυτό, η φαντασία πρέπει να είναι ελεύθερη αλλιώς πεθαίνει, όμως δεν μπορώ να δεχτώ ότι είναι τέχνη κάτι που σε κάνει χειρότερο άνθρωπο».
«Τι θα πει χειρότερος άνθρωπος, είναι εντελώς σχετικό».
«Το καταλαβαίνει κι ο ίδιος, το καταλαβαίνουν κι οι γύρω του».
«Με αυτή τη λογική δε θα υπήρχε τέχνη, εσένα όμως δε θα σε πείραζε τόσο πολύ».
«Με αδικείς. Το μόνο που λέω είναι ότι δεν μπορεί να έχει την πρωτοκαθεδρία».

Nefeli’s Sanctuary For Lost Souls

Η ώρα ήταν επτά και τέταρτο και ο Ορέστης την έψαχνε. Η Ντίνα ζήτησε από τη Μαρία Νεφέλη να την κρύψει και να την αφήσει να περάσει τη νύχτα στο σπίτι της. Της ανακοίνωσε ότι θα παρατούσε το έργο, ήταν η πρώτη στην οποία το έλεγε.
«Γιατί;»
«Έτσι. Έτσι όπως το ξεκίνησα».
«Αφού τ’ αγαπάς το θέατρο».
«Δεν αγαπώ τίποτε πια… Σε πειράζει να κάνω ένα τσιγάρο;»
«Στο σπίτι μου; Με την κυρία Αντωνία από κάτω; Σού ‘στριψε;»
«Ένα τριφυλλάκι και πάω για ύπνο σαν καλό κορίτσι, σε παρακαλώ».
«Κάνε ό,τι θες, αν με διώξει, θα με φιλοξενήσεις ένα μήνα. Πάω να σου στρώσω».
Ευτυχώς που υπάρχουν κι οι πρακτικοί άνθρωποι. Όταν μάλιστα αποδεικνύονται και καλοί φίλοι είναι αξιοζήλευτοι. Δεν μπορούν όμως όλοι να είναι τόσο τέλειοι. Η Ντίνα κοιμήθηκε με την εικόνα του Ορέστη να γρονθοκοπάει μια πόρτα. Ήταν του σπιτιού της, όχι αυτού εδώ που έμενε. Τελικά, δεν χρειάζεται και πολλή φαντασία. Έτσι ακριβώς συνέβαινε, εξακόσια μέτρα μακριά. Η Ντίνα ήταν ασφαλής, έστω για απόψε. Το αύριο ήταν μακριά.

Bird Moon Woman

Η Ντίνα δεν είχε σκοπό να τους ρίξει. Ψώνια, μπανιστιρτζήδες, ακόμη και κλεφτρόνια, το βλέμμα τού καθενός τους είχε αξία όπως οποιουδήποτε άλλου. Όσο κρατούσε η παράσταση, θα ίσχυαν άλλοι νόμοι. Δε θα υπήρχαν κρίσεις, όπως δε θα υπήρχε και φθορά. Η Ντίνα θα ήθελε να πεθάνει στη σκηνή, δηλαδή ποτέ.

Intermission transmission

«Έχει νερό για μπάνιο;»
«Δε νομίζω, αλλά δοκίμασε πριν το βάλεις, χτες είχε ήλιο. Δε θ’ αργήσω».
«Κάνε το πρόγραμμά σου, εγώ μάλλον θα την πέσω, είμαι κομμάτια».
«Έχεις κανονίσει κάτι για το μεσημέρι;»
«Όχι, δεν έχω πει σε κάποιον ότι έρχομαι».
«Ε, δεν έχεις κρατήσει και με κανέναν επαφή».
«Ναι; Θέλεις να κάνω πάρτι με εκατό άτομα απόψε εδώ;»
«Είμαι σίγουρος ότι μπορείς, το είδαμε τα Χριστούγεννα που μας κουβαλούσες τον κάθε άσχετο. Πέρασε ο Δημήτρης από το μαγαζί και ρωτούσε για σένα, γι’ αυτό το λέω».
«Θα τον πάρω ένα τηλέφωνο, εντάξει».
«Κι άλλο τσιγάρο θ’ ανάψεις; Αν καπνίζεις έτσι, δεν κάνεις δέκα που μου είπες, κάνεις εκατόν δέκα».
«Γεια σου».
«Θα φύγω, μην ανησυχείς. Να μαγειρέψω κάτι για το μεσημέρι ή θα φάμε έξω;»
«Εννοείται έξω. Αν μείνουμε εδώ μέσα θα σκοτωθούμε».
«Σωστά, έχει και ωραία μέρα, σκοτωνόμαστε αύριο».

The Ramones – We ‘re a happy family

«Δε θέλω να ξαναδώ κανέναν τους. Τους έχω σιχαθεί. Και τους ανώμαλους και τους λεβέντες και τους επαναστάτες. Εσύ το ‘λεγες πριν πως είναι όλοι ίδιοι. Το ξέρεις ότι ο Αντρέας είναι από καραφραγκάτη οικογένεια, ε; Μόνο που έχει χάλια σχέση μαζί τους».
«Και εγώ έχω χάλια σχέση».
«Κι εγώ. Όλοι έχουν. Η μόνη διαφορά είναι ότι κάποιες οικογένειες έχουν περισσότερα χρήματα από τις άλλες».
«Δεν είναι όλες οι οικογένειες χάλια. Δεν είναι αναγκαστικό».
«We’ re a happy family, we ‘re a happy family, me mom and daddy».
«Το μόνο σίγουρο, Ramones για πάντα».

Summerburned and Winterblown And Suddenly…

Ο Αντώνης σκέφτηκε ότι δεν του είχε μείνει τίποτε άλλο πέρα από ανακύκλωση αναμνήσεων. Το θέμα ήταν ότι είχε ελάχιστα στην κατοχή του, ακόμη κι άχρηστα. Ας πούμε, η Νατάσα ήταν μια τέτοια άχρηστη μνήμη, αλλά τώρα πάει, την έδωσε.

Chapter 20 in real time

Έβλεπε την υπερτονισμένα θηλυκή Μαρίνα –μητέρα, σύζυγο, μούσα και γκόμενα – και κόρωνε. Στα τριάντα πέντε της ήταν ακόμη πολύ εντυπωσιακή γυναίκα, όχι όμως το στυλ της Ντίνας: πολύ φωναχτά μυστήρια και ευαίσθητη, μαλακή σαν ζυμάρι, ελαφριά σαν πετεινό του ουρανού, με διακριτικά κοσμήματα και απλό ντύσιμο των εκατόν πενήντα ευρώ το κομμάτι.

Spring ascending

Kallithea Station

Ο Αντώνης περπάτησε ως το σταθμό της Καλλιθέας με ελαφρύ βήμα. Κάθε του κίνηση ήταν έντεχνη και απαλή, με αποκορύφωμα την τοποθέτηση του εισιτηρίου στο ακυρωτικό μηχάνημα, που από εδώ και στο εξής θα έπρεπε να διδάσκεται ως κλασική σε σεμινάρια επιβατών.